Andere manieren om een verhaal te vertellen

Vooral bij snel nieuws is dat handig. Bijvoorbeeld toen een 15-jarige scholier zwaargewond raakte na een steekpartij op het station in Harelbeke en de dader een halve kilo­meter verderop werd gearresteerd. In een kwartier tijd heeft ons team, Graphic Valley, een situatieschets gemaakt waarop de vluchtroute te zien was. Daarnaast voegden we foto’s en een video van VTM NIEUWS toe om het artikel te verrijken.

Maar ook bij artikelen waarvoor we meer tijd hebben, is het interessant om op voorhand met de journalist te zitten. Door samen te bepalen welke tools we inzetten, kan de journalist daar ook naartoe schrijven. De reconstructie van de Bijlmerramp die we op 4 oktober 2025 publiceerden, precies 33 jaar na de ramp, is daar een mooi voorbeeld van. De journalist had het laatste contact tussen de piloot en de verkeerstoren in eerste instantie uitgeschreven. Maar in plaats van te citeren wat er gezegd werd, is het veel interessanter om dat weer te geven in een visual met de audio. Daarom ben ik op zoek gegaan naar de originele geluidsfragmenten uit de zwarte doos. Verder plaatsten we er een infographic bij met de route en tijdslijn van de vlucht, en een item uit het VTM NIEUWS van destijds. Om lezers te laten zien dat het artikel meer omvat dan alleen tekst, voegden we frequentiegolfjes aan de kopfoto toe. We zien dat het werkt. Digital storytelling trekt de aandacht van de lezer en houdt die langer vast.”

Het liefst zijn we al in de ideeënfase betrokken, zodat we met de auteur vooruit kunnen denken. Zo hebben we een portrettenserie van post­covidpatiënten gemaakt. Deze mensen liggen vaak wel 23 uur per dag in bed, soms zelfs met blinddoeken en geluidsonderdrukkende koptelefoons omdat ze geen prikkels kunnen verdragen. De impact die postcovid op hun leven heeft, is haast niet in tekst te vatten. Daarom hebben we verschillende elementen gebruikt, zoals bewegende foto’s en geluidsfragmenten. Maar ook een timelapse waarvoor we acht uur in de slaapkamer van een jongen hebben gefilmd. Je ziet hem alleen maar liggen en naar het plafond staren of slapen. Het enige dat beweegt, is zijn borstkas en de kat.

Een ander verhaal dat ik geslaagd vind qua vorm, is het logboek over baby Eilia dat we maakten tijdens de piek van de hongersnood in Gaza. We hebben hier van tevoren bedacht dat we een soort logboek wilden maken van alles wat er van minuut tot minuut gebeurt. Daarbij werkten we nauw samen met een fotograaf die de foto’s en video’s maakte. Het gevoel dat elke seconde telt, hebben we tastbaar proberen maken door een klok in het midden van je beeldscherm die doortikt. We plaatsen dus geen losse franjes, maar delen essentiële elementen die helpen om de ervaring van het verhaal over te brengen.”